سپیده  دم که عشق باریدن گرفت چتر دلبستگی از سر برداشته  پا از  رکاب خود پسندی رها،

    دل را به تو سپردم رو به آسمان یادت نمودم چه زیبا بود دل دادن ودل سپردن  چه زیبا بود نیایش

     زیر باران عشق تو ...

    کانون عشق، کانون مهربانی خانه بهاریم ،آوای مرغک زیبایت زیباترین موسیقی را

         در گوش لحظه هایم زمزمه می کند، چه دل انگیز است دل سپردن به نوای کودکانی که

          به شوق دیدارشان هر روز صبح را سلامی تازه می گویم من در وجود تو کودکی هایم را

         مرور کردم با تو قد کشیدم بزرگ شدم به هوای تو اوج گرفتم با تو نفسهایم لبریز از حس

         بودن شد در کنار تو آموختم که قاصدک همیشه قاصد خوشبختی است من سادگی را

         در نگاه بچه ها دیدم عشق را شناختم زیبایی را حس کردم من از نگاه تو آسمان فردا

                            را نظاره گر شدم ،آبی دلپذیر فردا دنیا را برایم زیباتر نمود.